joomla stats

LaVita Publishing voor de mooiste lesbische boeken

Dansen op de waterlijn - Adriënne Nijssen

Dansen op de waterlijn

"Het lijkt zo’n simpel verhaal, maar dat is nu precies ook de vertelkracht van Adriënne Nijssen. Het zit niet in de breedte, niet in ingewikkelde plots, maar in diep menselijk gevoel dat boeit en emotioneert. Het is een eerlijk en gevoelig verhaal van liefde en verlies, ontroerend en mooi vloeiend gecomponeerd."

"Dansen op de waterlijn is een prachtig lesbisch boek. Het raakte mij, recht in mijn ziel."


Recensie in: Zij aan Zij, april/mei 2005

Dansen op de waterlijn, het tweede boek van Adriënne Nijssen, is het verhaal van een gescheiden vrouw Marjanne en haar twee kinderen. Marjanne komt op een goede dag tot de ontdekking dat zij op vrouwen valt. Zij vindt haar grote liefde in Clara en samen met de kinderen genieten zij van warme zomers op de camping en elkaar. Uiteindelijk besluiten de twee vrouwen samen te gaan wonen en beleven zij zeven jaren van geluk. Tot op een dag blijkt dat Clara dementeert. Er volgen vele jaren van worstelen met de ziekte, zorg en schuldgevoelens. Uiteindelijk moet Clara worden opgenomen in een verzorgingstehuis waar zij aan de gevolgen van haar ziekte overlijdt. Na haar dood slaat de familie genadeloos toe: ze eisen de erfenis op en vormen een front tegen die, in hun ogen, verfoeilijke lesbische wereld. Nog één keer gaat Marjanne met haar kinderen terug naar de plek waar zij samen zo gelukkig waren: de camping, maar ook daar is niets meer hetzelfde. Alleen is er nog de boom die naast de caravan stond, symbool voor leven en een nieuwe weg.

Het lijkt zo’n simpel verhaal, maar dat is nu precies ook de vertelkracht van Adriënne Nijssen. Het zit niet in de breedte, niet in ingewikkelde plots, maar in diep menselijk gevoel dat boeit en emotioneert. Het is een eerlijk en gevoelig verhaal van liefde en verlies, ontroerend en mooi vloeiend gecomponeerd.

Door: Margriet Hogewind

Uit nieuwsbrief april 2005 Boekhandel "De Feeks"

Volwassen roman van de schrijfster die vorig jaar verraste met de verhalenbundel In de holte van haar arm.
Marjanne en Clara (beiden 40+) ontmoeten elkaar op vakantie. Wat begint als vriendschap mondt uit in een relatie. Dat is vooral voor Marjanne een emotionele verandering want ze heeft zichzelf altijd als hetero beschouwt, is getrouwd en heeft kinderen. Dan wordt Clara ziek, ongeneeslijk, een vorm van dementie. Weer staat Marjanne voor een moeilijke keuze: gaat ze fulltime voor Clara zorgen of volgt ze haar eigen pad? Nauwkeurig, persoonlijk, herkenbaar en liefdevol beschrijft Nijssen de ontwikkelingen van deze twee vrouwen. Een boek waarin veel vrouwen iets zullen herkennen.

Recensie in Homolect, COC Zwolle, juni 2005

Dit boek is de eerste roman van Adriënne Nijssen. Eerder schreef ze al een verhalenbundel. Het boek voert je mee in het leven van Marjanne, een gescheiden vrouw met twee kinderen.

Tijdens een vakantie heeft Marjanne een ontmoeting met Clara. Een ontmoeting die haar hele leven verandert. Het kost haar tijd en moeite te beseffen dat ze verliefd is op Clara. Als ze er aan toegeeft krijgt haar leven een ongekende glans. Tot hier leest het boek als een simpele roman, die dan toevallig over twee vrouwen gaat. Als het verhaal een onverwachte wending neemt, wordt de impact ervan opeens een stuk groter. Er volgt een indringend, persoonlijk en emotioneel relaas van een vrouw die moet leren omgaan met de ernstige ziekte van haar vriendin. Ze houdt vol en blijft van Clara houden, maar dat gaat niet altijd gemakkelijk. Onzekerheid, schuldgevoelens, angst en verdriet nemen je als lezer mee het verhaal in, alsof een vriendin je haar levensverhaal vertelt. Wat het roman-gevoel weer terugbrengt is het happy end. Het is Marjanne gegund na Clara nog een keer een ware liefde te vinden.

Dansen op de waterlijn is een boek dat eerst niet aan de verwachtingen lijkt te kunnen voldoen, maar die uiteindelijk ruimschoots overtreft. Een heerlijk boek om mee op de bank te kruipen op een druilerige avond. En de Nederlandse zomers kennende, komt zo’n avond er vast nog wel.

Door: Peter Vording


Recensie Roze Golf Nederland, juni 2005

.... Deze puntjes staan voor de sprakeloosheid die me overviel nadat ik de laatste woorden van Dansen op de waterlijn tot me had genomen. Adriënne Nijssen schetst in rake zinnen en woorden die to the point zijn een prachtig verhaal over een vrouw die op latere leeftijd enkele belangrijke levensvragen moet beantwoorden. .... Ik moet het even laten bezinken.....

Eigenlijk zijn het twee verhalen die Nijssen vertelt. Het ene is van Marjanne die op een camping Clara ontmoet. Marjanne is pas gescheiden van haar man en probeert haar leven samen met haar twee kinderen weer op orde te brengen. En opeens is daar Clara, de vrouw die de lesbische gevoelens in Marjanne aanwakkeren. "Shit, een pot!", denkt Marjanne in het begin. En als Clara zich opdringt: "Hè gatver nee." Marjanne moet door de ontmoeting met Clara haar eigen gevoelens onder ogen zien. "Los van Clara was er veel om over na te denken. Vooral mijn eigen tolerantie stond behoorlijk ter discussie. Er moesten nog heel wat monologen volgen eer ik haar weer zou kunnen ontmoeten." Ze ontmoeten elkaar toch, sterker: de twee vrouwen gaan samenwonen en vormen voortaan een paar.

In het eerste deel van het boek worden we door Nijssen meegenomen in de ontdekkingstocht van Marjanne. "We waren veel van elkaar gaan houden; een leven zonder haar was ondenkbaar geworden. (...) Voor het eerst in mijn leven kreeg ik een orgasme en alles wat ik daarover in boeken had gelezen benaderde nauwelijks mijn gevoel. Ik zweefde hoog in de lucht, zag de sterren, de maan en allerlei andere planeten. Behoefte om af te dalen had ik niet."

Adriënne Nijssen geeft het boek een onverwachte wending door Clara aan een vorm van dementie te laten lijden. En hoe ver gezocht dat op het eerste gezicht lijkt, het verhaal van de twee vrouwen krijgt daardoor grote diepgang. In dit tweede deel van het boek volgen we Marjanne die de relatie met Clara een nieuwe invulling moet geven. We worden deelgenoot van Marjannes twijfels en beslissingen. "Wanneer het echt zou kunnen, die omkeerbaarheid, kenden Clara en ik elkaar dan nog? Mocht ik wel, stapje voor stapje, een eigen leven beginnen. Ik wist het even niet meer." Clara moet, als ze thuis niet meer te handhaven is, naar een psychiatrisch ziekenhuis en later naar een verzorgingstehuis. In woorden weet Nijssen de pijnlijke gevoelens van Marjanne prachtig weer te geven. "Terwijl ik me had voorgesteld dat Clara en ik nog lang naar elkaar zouden zwaaien, elkaars tranen als diamanten in ons hart zouden bewaren, was hij (de verpleger - RvS) al met haar omgedraaid. Druk pratend en gebarend liepen ze de gang door, de hoek om. En ik stond daar maar." Tussen de regels door is trouwens duidelijk te lezen dat Nijssen het niet zo opheeft met de afkalving van de Nederlandse verzorgingsstaat en de stroperigheid van allerlei instellingen.

Dansen op de waterlijn is vooral een boek over gevoelens. De gevoelens van een vrouw die haar lesbische geaardheid ontdekt, die smoorverliefd wordt en dat eigenlijk niet wil, die weer invulling geeft aan haar leven. Maar ook de gevoelens van een vrouw die moet accepteren dat ze buitengesloten wordt omdat ze 'de vriendin is van' en niet 'de wettige echtgenoot' van Clara. Dansen op de waterlijn is een prachtig lesbisch boek. Het raakte mij, een man, recht in mijn ziel.

Door: Remco van Schellen


Recensie Divazine België, juli 2005

De debuutroman van Adriënne Nijssen, Dansen op de waterlijn, gaat over Marjanne, gescheiden met twee kinderen, en haar liefde voor Clara. Na zeven gelukkige jaren samen wordt Clara ziek. Ze dementeert en moet uiteindelijk worden opgenomen. Marjanne maakt noodgedwongen kennis met de structuren van de hulpverlening en de heteronorm van haar omgeving, die tot na de dood doorwerkt.

Het verhaal van Marjanne en Clara lijkt eenvoudig, klassiek bijna. Marjanne ontmoet Clara op een camping, waar ze bekomt van een woelige scheiding. Haar gevoelens voor een vrouw verrassen haar, maar al gauw voelt een relatie met Clara heel natuurlijk.

Haar kinderen zijn dol op Clara en haar omgeving reageert positief. Alleen haar ex-man - die wel heel boosaardig wordt afgeschilderd - doet er aanvankelijk dramatisch over, maar hij verdwijnt van het toneel.

Het idyllische plaatje krijgt een deuk als Clara verward en vergeetachtig wordt. Wanneer Marjanne een deurwaarder aan de deur krijgt omdat Clara al maanden geen enkele rekening betaald heeft, beseft ze dat er iets moet gebeuren.

Ze klopt aan bij verschillende artsen, maar krijgt altijd als antwoord dat de patiënte zelf om hulp moet vragen. Clara lijkt nergens in te passen, tot Marjanne ten einde raad aanklopt bij een dienst voor drugverslaafden. Daar catalogeert een bereidwillige maatschappelijk werkster Clara als ‘anorectisch’, omdat deze patiënten wel meteen toegang krijgen tot de hulpverlening.

Een kamer voor jezelf
Dementie is een onomkeerbaar proces dat onvermijdelijk tot de dood leidt. De auteur brengt de ziekte van Clara goed gedocumenteerd in beeld. Wie hiermee al te maken kreeg, zal deze passages zeer herkenbaar vinden.

Clara’s ‘geaardheid’ leidt soms tot komische situaties. Eén tehuis weet niet goed raad met haar: moet ze nu met vrouwen of met mannen op een kamer? Dus krijgt ze een kamer alleen, ook al laat haar verzekering dat niet toe. Privacy is misschien een prettige bijkomstigheid voor lesbiennes in hun oude dag?

Als Clara niet meer in staat is om haar financiën te beheren, wordt pijnlijk duidelijk hoe kwetsbaar hun relatie is. Clara’s schoonbroer (en niet haar zus) neemt alles over. Nadat ze gestorven is komt de familie, die Clara en haar levensstijl altijd verfoeid heeft, ongegeneerd op het voorplan.

Ze eisen de erfenis op en geven Marjanne een marginale rol tijdens de begrafenis. Haar naam staat niet eens op het overlijdensbericht. De afscheidsceremonie met haar kinderen op hun favoriete plek op de camping symboliseert een nieuwe start voor Marjanne.

Het boek leest met vaart. Een paar typisch Nederlandse uitdrukkingen zijn misschien een ‘pakkie-an’ voor Vlaamse lezeressen en lezers. Maar dit ontroerend portret van twee gewone vrouwen die samen hun weg zoeken in goede en kwade dagen is ideaal om je te verwarmen tijdens een paar druilerige zomeravonden.

Door: Lut Verstappen


Recensie NBD/Biblion, augustus 2005

Kort na haar scheiding raakt de stille, verlegen Marjanne (35) op vakantie met haar kinderen bevriend met de 10 jaar oudere Clara, die lesbisch blijkt te zijn. Hoewel ze dat eng vindt, maakt de vriendschap steeds meer bij haar los en groeit deze uit tot een relatie. Ze beleven als gezin 7 gelukkige jaren, mede omdat Clara dol is op de kinderen. Tot Clara zich vreemd gaat gedragen, vergeetachtig wordt en een vorm van dementie blijkt te hebben. Na moeilijke jaren thuis moet ze worden opgenomen in een psychiatrische inrichting en later in een verpleeghuis. Marjanne heeft het erg moeilijk met Clara’s aftakeling, ook als ze na jaren een nieuwe vriendin krijgt, en blijft Clara tot haar dood opzoeken. Van de docente/journaliste verscheen eerder de verhalenbundel In de holte van haar arm. Haar eerste roman is zowel stilistisch als qua opbouw weer beter: Veel meer dan het verhaal van een lesbische relatie is het een heel lezenswaardige roman over 2 mensen die in hun relatie proberen om te gaan met een ongeneeslijke ziekte.

Door: drs. Madelon de Swart 


Recensie in OG221, nieuwsbrief COC Midden-Nederland, sept./okt./nov. 2005


Dansen op de waterlijn: een roman over gewaagde thematiek

Onlangs verscheen Dansen op de waterlijn, de debuutroman van Adriënne Nijssen (kandidaat-bestuurslid van onze vereniging. Nijssen publiceerde eerder de verhalenbundel In de holte van haar arm en schrijft al langer voor het blad Amarant van Groep 7152. Haar beide boeken verschenen bij La Vita Publishing in Leeuwarden. Een bespreking van een boek van een kandidaat-bestuurslid kan in de OG221 uiteraard niet ontbreken!

Dansen op de waterlijn gaat over Marjanne, een gescheiden vrouw met twee kinderen. Tijdens een vakantie op een camping in Nederland ontmoet zij Clara. Clara is lesbisch, direct en windt er geen doekjes om: ze ziet Marjanne wel zitten. Die is in eerste instantie terughoudend. Er ontstaat langzamerhand een hechte vriendschap tussen de beide vrouwen die overloopt in een relatie. Clara is dol op Marjanne's kinderen en trekt dan ook al snel bij haar in. Zeven gelukkige en harmonieuze jaren volgen tot op een dag een deurwaarder aan de deur komt. Marjanne is alleen thuis. De administratie die Clara bijhield, blijkt een achterstand van een jaar te hebben en er zijn grote schulden. Dan kan ze er niet meer om heen; Clara is ziek. Onderzoek wijst uit dat ze aan een vorm van dementie lijdt. Op dat moment begint de strijd van de twee geliefden tegen deze verschrikkelijke ziekte.

Nijssen beschrijft op indringende wijze het proces van de ziekte van Clara en alle bijbehorende vragen en dilemma's waar Marjanne mee worstelt. Tot hoe lang kan Clara thuis blijven wonen? Hoe vaak ga ik bij haar op bezoek in het psychiatrisch ziekenhuis en later in het verpleeghuis? In hoeverre mag en kan ik weer mijn eigen leven oppakken? Schrijnend is de beschrijving van de rol die de familie van Clara aan het einde van haar leven voor zichzelf opeist. Mooie en gewaagde thematiek voor een roman met een lesbisch thema. De meeste lesbische romans gaan toch over de meer 'luchtige' kanten van een lesbisch bestaan.

Dat neemt niet weg dat het verhaal her en der wel erg grote stappen maakt. De zeven gelukkige jaren beslaan ruim twee pagina's en ook de twee kleine kinderen aan het begin van het boek zijn voor ik er erg in heb twee volwassen mensen. Op sommige momenten is de toon van de schrijfster nogal 'vertellerig'. Op een gegeven moment, als Clara een tijdje is opgenomen, begint Marjanne korte affaires met andere vrouwen. In het boek staat dit als volgt beschreven: 'Trouw bezocht ik Clara twee, drie keer per week. In het weekend ging ik uit. Soms bleef ik hier of daar slapen. One-night-stands, iets wat ik in iedereen en het meest in mezelf verafschuwde'. Hier neem ik als lezer geen genoegen mee. Hoezo verafschuwde Marjanne dat? En waarom deed ze het dan toch? Hoe voelde ze zich daarna? Helaas, niets over dat alles. Afgezien daarvan is dit mooi uitgewerkte en levensechte drama de moeite van het lezen zeker waard!


Door: Mariska van der Steege


Recensie in Relevant, kwartaalblad NVVE, oktober 2005

Stap voor stap afscheid nemen

Hoofdpersoon van deze roman is Marjanne die, pas gescheiden, op een korte vakantie met haar kinderen de lesbische Clara ontmoet. Marjanne en Clara krijgen een gelukkige relatie en gaan samenwonen. Hun geluk begint af te brokkelen als de eerste tekenen van Clara’s ziekte duidelijk worden. Ze wordt vergeetachtig en kan sommige dingen die ze eerder met gemak afhandelde niet meer. Ze lijdt aan dementie. Marjanne beseft dat ze haar grote liefde aan het kwijtraken is. Clara verandert en hun relatie verandert mee. Marjanne moet haar loslaten. Ze doet dat met veel liefde en zachtheid en is er creatief in het bedenken van oplossingen om Clara haar gevoel van eigenwaarde te laten behouden. Na een periode thuis, wordt Clara opgenomen in het verpleeghuis. Stap voor stap neemt Marjanne afscheid van haar grote liefde en aarzelend begint ze een nieuw leven. Het is een vlot te lezen boek over verlies en afscheid nemen, met tussen neus en lippen door ook wat kritiek op de gezondheidszorg in Nederland.

Door: Marleen Swenne

Over Adriënne Nijssen

Lees de beschrijving


Delen